به همه آنهایی که به جایشان صحبت کرده‌ام، تعلق خاطر دارم
سنا حیدریان: مریم شیرزاد جای زیادی در میان خاطرات کودکی دهه شصتی‌ها دارد. او کار خود در دوبله را با گویندگی در کارتون «مسافر کوچولو» شروع کرد و بعدها در انیمیشن‌های «جزیره ناشناخته» و «آن شرلی دختری با موهای قرمز» به جای سرندیپتی و آن شرلی صحبت کرد. اما شیرزاد در سریال‌های خاطره انگیزی مثل سال‌های دور از خانه، قصه‌های جزیره، ناوارو، بازگشت خوشبختی و.... هم صحبت کرده و با صدای آرامش بخش خودش خاطرات را برای همه ما دوست داشتنی‌تر کرده‌است. پخش یک هفته‌ای کارتون «آن شرلی با موهای قرمز» از شبکه نمایش بهانه‌ای شد تا گفت‌وگویی با گوینده آن شرلی داشته باشیم. جالب اینکه مریم شیرزاد علاوه بر کارتون آن شرلی، در سریال رویای سبز هم به جای «آنه» صحبت کرده‌است.

- کار دوبله را از چه زمانی شروع کردید؟
حدودا سال ۵۹ بود و من گوینده رادیو بودم و با گروه کودک سازمان هم همکاری‌هایی داشتم. آن زمان با گروهی کار می‌کردم که خیلی اتفاقی از رادیو وارد کار دوبله شدند و من هم به همراه آنها اولین کار دوبله‌ام را انجام دادم.

- فکر می‌کنم آن دوران خیلی کم سن و سال بودید. همین طور است؟
بله من حدودا ۱۸ ساله بودم که دوبله را شروع کردم و طبیعتا از بزرگ ترهای حوزه کاری خودمان حرف شنوی داشتم. وقتی از من خواستند که کار دوبله انجام دهم، با خودشان مشورت کردم و وارد این حوزه شدم. دقیقا در همین سن و سال بودم که در «مسافر کوچولو» با مدیریت آقای ناصر ممدوح صحبت کردم.

- یکی از خاطره انگیز ترین کارهای شما، صحبت کردن به جای «اوشین» در سریال «سال‌های دور از خانه» بود. خودتان فکر می‌کنید دلیل پرطرفدار شدن این سریال بین ایرانی‌ها چه بود؟
من معتقدم این خط داستانی همیشه برای مردم ما جالب بوده. زمانی داستان‌ها در فیلم‌ها و سریال‌ها غیر واقعی بود و مردم فقط به واسطه اینکه روند فیلم یک داستان غیر واقعی و صرفا برای سرگرمی است، آن را دنبال می‌کردند اما اوشین روایتگر زندگی زنی سختی کشیده بود که با همه مشکلات و سختی‌ها، با انرژی استقامت می‌کرد و مردم از دیدن مقاومت او لذت می‌بردند. برای همین اوشین خیلی زود جایش را در میان مردم ایران پیدا کرد.

- فکر نمی‌کنید محدودیت‌های شبکه‌های تلویزیونی هم در این همه گیر شدن سریال خیلی نقش داشت؟
تا چند سال پیش، من هم دقیقا همین تصور را داشتم و فکر می‌کردم محدود شدن شبکه‌ها به دو کانال یک و دو عامل این محبوبیت شده باشد. اما حالا نظرم کامل برگشته و مطمئنم که اوشین برای خودش محبوب بوده. مردم ما سریال‌های درام و داستانی را دوست دارند و همیشه با آنها ارتباط برقرار می‌کنند. من فکر می‌کنم اگر اوشین تا امروز پخش نشده بود و پخش سریالی آن تازه شروع می‌شد، به اندازه همان زمان محبوب می‌شد و سر و صدا می‌کرد.

- شما به جز سریال «سال‌های دور از خانه» در چند کار دیگر مثل جزیره ناشناخته هم با خانم ژاله علو همکاری کردید. کمی از تجربه همکاری با ایشان صحبت کنید.
جالب است بدانید که قبل از کار در سریال «سال‌های دور از خانه» بنا به دلایلی از کار ناامید بودم و دیگر نمی‌خواستم کار گویندگی انجام بدهم اما خانم علو با اصرار من را به کار برگرداندند. هنوز هم که زمان گذشته این تجربه برایم شیرین تر شده‌است، چون از خانم «ژاله علو» که مدیر دوبلاژ مجموعه بود، چیزهای زیادی یاد گرفتم.

- به بحثی برگردیم که بهانه این مصاحبه شد! کمی از آن شرلی و خاطرات تان از این مجموعه صحبت کنید.
آن شرلی دختری با نشاط، پر حرف و سرشار از احساسات ناب واقعی بود. او با این که صدمه روحی سختی دیده بود و همراه با خانواده اش زندگی نمی‌کرد اما تمام تلاشش آرام کردن فضای زندگی و لذت بردن از آن بود. هنوز هم وقتی با یاد او می‌افتم با خودم می‌گویم که آن شرلی چقدر انیمشین با شرافتی بود. مدل آن شرلی را دور و برم زیاد دیده بودم و به شخصه برایم شخصیتی ملموس بود. شاید برای همین بود که او را خیلی دوست داشتم.

- شما علاوه بر کارتون آن شرلی، روی همین شخصیت، در سریال «رویای سبز» هم صحبت کردید. حتما بعد از این دو کار خیلی به کاراکتر آن شرلی نزدیک شدید.
خب به هر ترتیب وقتی ما در یک سریال طولانی صحبت می‌کنیم، ناخودآگاه به شخصیت نقش نزدیک می‌شویم. آن شرلی هم برای من همینطور بود و من مدت‌ها درگیر او بودم. به خصوص اینکه شخصیت «آنه» برای من خیلی قابل درک بود. من در خیلی از مواقع با شخصیت او هم ذات پنداری می‌کردم و به همین دلیل هیچ وقت از او فاصله نگرفتم.

- صحبت کردن به جای یک شخصیت کارتونی با حرف زدن به جای یک شخصیت در فیلم چه تفاوتی با هم دارند؟
هر کدام دقت‌های خودش را می‌طلبد. وقتی شما به جای یک شخصیت صحبت می‌کنید، باید در واقع هر بازی فیزیکی که او کرده‌است به همان میزان، بازی کلامی داشته باشید. ولی در صحبت کردن روی پویانمایی و چیزی که در واقع اصلش نقاشی است، تمام امتیاز کار در بیان دیالوگ است.

- گویندگی در انیمیشن آن شرلی برایتان ساده تر بود یا فیلم آن؟
حقیقتا سنگینی کار در انیمیشن خیلی بیشتر بود. در کارتون آن شرلی به دلیل شرایط سنی خاص بچه‌هایی که مخاطبان اصلی کار بودند، به رویا پردازی‌ها و پر حرف بودن آن شرلی بیشتر اهمیت داده بودند و این در حالی بود که به دلیل محدودیت نقاشی‌ها، ما محیط را خیلی کمتر از فیلم می دیدیم. به همین دلیل دیالوگ‌ها و فشار کار بیشتر بود. از طرف دیگر در فیلم، دوربین در محیط زیاد حرکت می‌کرد و کار ساده تر بود.

- بعد از «آن شرلی» کمتر در انیمیشن‌ها صدای شما را شنیدیم. این مساله دلیل خاصی داشت؟
در واقع حضور کمترم در کارتون‌ها بیشتر با تصمیم خودم بود. آن زمان احساس کردم که برای رشد کردن در حرفه‌ام باید به کارهای دشوار تر و جدی تر رو بیاورم. به همین دلیل کمی از فضای انیمیشن و کارتون فاصله گرفتم چون فکر می‌کردم به ادامه این کار صدای حقیقی خودم را گم می‌کنم.

- شما سابقه گویندگی روی شخصیت‌های معروف زیادی را دارید. خودتان کدام یکی از آنها را بیشتر از همه دوست دارید؟

معمولا من و همه همکارانم به تمام شخصیت‌هایی که به جای آنها صحبت کرده‌ایم تعلق خاطر داریم و با هر کدام به شکلی ارتباط برقرار می‌کنیم اما من این علاقه‌ام به شخصیت‌ها را وابسته به کار خودم می دانم و به هر اندازه که کار بهتری برای آنها انجام داده باشم، بیشتر دوست شان دارم. من در حال حاضر مشغول کار دوبله سری آخر هری پاتر هستم که قرار است به صورت سریالی از یکی از شبکه‌ها پخش شود. در این مجموعه به جای «هرمیون» صحبت می‌کنم و او را به شدت دوست دارم. این علاقه‌ام به این دلیل است که تجربه‌ام در کار بیشتر شده و احساس می‌کنم از کارم لذت بیشتری می‌برم.

اینم لینک خبر 

http://namayeshtv.ir/portal/index.php?module=pages&do=more&id=105